Władze warszawskie, niezależnie od konkretnej opcji przy korycie, od lat powtarzają Polakom, że wystarczy zmienić kilka codziennych przyzwyczajeń, kupić energooszczędny sprzęt, wymienić żarówki na LED-y i poprzeć zieloną transformację energetyczną, aby rachunki za energię stały się niższe. Mieliśmy oszczędzać, być ekologiczni i korzystać z dobrodziejstw nowoczesnych technologii. Tysiące farm wiatrowych i fotowoltaicznych miały zapewnić nam tani prąd, a ograniczenie zużycia energii miało przynieść ulgę domowym budżetom. Jest tylko jeden problem: cena prądu stale rośnie.
Rachunki za prąd to wielkie oszustwo wobec Polaków. Wystarczy spojrzeć na zestawienie rachunku pewnego gospodarstwa w kolejnych latach: 256 zł w 2021 roku, 341 zł w 2022 roku, 523 zł w 2023 roku, 684 zł w 2024 roku i aż 912 zł w 2025 roku. Oznacza to wzrost o ponad 256% w ciągu czterech lat, i to pomimo ciągłych pakietów ochronnych wdrażanych przez rządy POPiS. Dlaczego mimo kolejnych inwestycji w oszczędzanie i zielonokomunistyczną transformację energetyczną, energia wcale nie stała się dla zwykłego odbiorcy oczywiście tańsza?
Przecież zrobiliśmy wszystko, co nam kazano. Wymieniliśmy tradycyjne żarówki na LED-y. Kupowaliśmy energooszczędne pralki, lodówki i inne urządzenia. Inwestowaliśmy w rozwiązania, które miały ograniczyć pobór energii. Zbudowano tysiące instalacji fotowoltaicznych i wiatrowych, przy okazji burząc kopalnie i elektrownie węglowe. Przekonywano nas, że przyszłość należy do odnawialnych źródeł energii, a odejście od tradycyjnej energetyki przyniesie powszechny dobrobyt.
Tymczasem rachunki za prąd nie stały się symbolem sukcesu tej rewolucji, lecz dla wielu rodzin kolejnym poważnym obciążeniem. To zasadniczy problem całej zielonej propagandy: politycy i ideologiczni entuzjaści transformacji energetycznej chętnie opowiadają o wielkich celach klimatycznych, ale znacznie rzadziej tłumaczą zwykłemu Kowalskiemu, dlaczego ma za to wszystko płacić.
Nie chodzi przecież o to, że oszczędzanie energii jest bez sensu. Wymiana starej pralki na bardziej wydajną czy stosowanie oświetlenia LED może rzeczywiście ograniczyć zużycie prądu. Problem polega na czymś zupełnie innym. Oszczędniejsze urządzenie nie gwarantuje niższego rachunku, jeżeli jednocześnie rosną koszty energii, jej dystrybucji i pozostałe opłaty. Można więc zużywać mniej, a mimo to płacić więcej.
Rachunki za prąd stają się w ten sposób bolesnym symbolem rozdźwięku między politycznymi deklaracjami a codziennym życiem obywateli. Transformacja energetyczna jest przedstawiana jako projekt modernizacyjny, ale jej koszty nie są abstrakcyjnymi liczbami w unijnych dokumentach. Ponosi je polska rodzina, emeryt, właściciel niewielkiego gospodarstwa domowego i przedsiębiorca, który musi wkalkulować ceny energii w koszty swojej działalności.
Co więcej, Polska potrzebuje stabilnej i konkurencyjnej energetyki, a nie bezrefleksyjnego podporządkowywania całej gospodarki politycznym modom. Wiatr nie zawsze wieje, słońce nie zawsze świeci, a fabryki, szpitale i gospodarstwa domowe potrzebują energii przez całą dobę. Bez odpowiednich źródeł stabilnej mocy i infrastruktury żadna propaganda o zielonej przyszłości nie zapewni bezpieczeństwa energetycznego.
Ostatecznie nie liczy się to, ile wiatraków pokazał Tusk na konferencji prasowej, ile żarówek wymieniono ani jak nowoczesną pralkę kupiła polska rodzina. Liczy się to, ile pieniędzy zostaje jej w portfelu po opłaceniu rachunków za prąd. Jeżeli mimo wszystkich obietnic kwoty na fakturach rosną, to ktoś powinien wreszcie odpowiedzieć za tę kompromitującą rozbieżność między deklaracjami a rzeczywistością.
No i przede wszystkim trzeba sobie powiedzieć jasno – zostaliśmy oszukani.
Polecamy również: Donbas za NATO? Szokująca propozycja USA





