Nowy, lepszy Trump
Trump po wyborach 2026 roku znalazł się w sytuacji, która jeszcze niedawno wydawała się nie do pomyślenia. Amerykański sen konserwatywnej prawicy o demokracji właśnie się kończy, potrwa on wprawdzie jeszcze 2 lata, tyle bowiem zostało do końca kadencji Donalda Trumpa, ale jego kres już widać na horyzoncie.
Jak wiadomo, Trump w wyborach połówkowych poniósł dotkliwą porażkę. Utracił nawet nieutracalne, czyli bastiony republikanów w Teksasie i Kansas. W Teksasie demokraci nie tylko zdobyli pierwszy mandat w Senacie od 1988 r., ale zgarnęli również wszystkie urzędy wykonawcze na poziomie stanowym, w tym fotel gubernatora, wicegubernatora i prokuratora generalnego, co nie zdarzyło się tam od ostatnich 44 lat. Z kolei w Kansas, nazywanym często „sercem Ameryki”, demokraci odnieśli zwycięstwo w Senacie po blisko 100 latach. Czegoś takiego po prostu w XXI wieku jeszcze nie widzieliśmy. To tak jakby niebieskie stany – zwyczajowo opowiadające się za Partią Demokratyczną – czyli Kalifornia, Nowy Jork, Massachusetts, Illinois czy Waszyngton przeszły na stronę Partii Republikańskiej. Z pewnością ludzie z gabinetu prezydenta, gdy zobaczyli wyniki wyborów, musieli przecierać oczy ze zdumienia. Trump zepsuł nawet to, co wydawało się nie do zepsucia.
Skąd tak nagła, niespodziewana i spektakularna porażka? I czego możemy się nauczyć z tej ważnej lekcji? No i kto ostatecznie na tym może zyskać?
Dlaczego republikanie przegrali wybory do Kongresu?
Fala krytyki zalała internet za oceanem. Tamtejsza konserwatywna prawica i jej otulina dały pełny upust swojemu rozgoryczeniu. W zasadzie większość zarzutów pod adresem urzędującego prezydenta można sprowadzić do kilku kluczowych punktów. Jednym z nich, bynajmniej nie najważniejszym, jest to, że ludzie mieli dość międzynarodowego „trash talku”, w który Trump z wielkim zapałem angażował się w ciągu pierwszych dwóch lat swojej drugiej kadencji. W jego wydaniu oznaczało to konfrontacyjny styl komunikacji z zagranicznymi przywódcami oraz organizacjami międzynarodowymi. Ostrożny język dyplomacji został zastąpiony negocjowaniem lub zastraszaniem innych przy pomocy publicznych obelg, przezwisk, prowokacji, a nawet gróźb przejęcia części terytorium innych państw. Trump wszystko to traktował jako swoje normalne narzędzie do wywierania presji. Do tego doszły bezsensowne wojny handlowe, które zamiast wymusić na partnerach korzystniejsze umowy, doprowadziły głównie do celnej polityki odwetowej, co odbiło się na gospodarce i spowodowało wzrost cen na wewnętrznym rynku USA. Tymi to sposobami łatwo zraził do siebie zarówno sojuszników, jak i sąsiadów. Jako przykład warto przywołać Kanadę, Meksyk, Danię, Panamę, Brazylię, Kolumbię, Egipt, Jordanię czy wreszcie Arabię Saudyjską.
Ponadto wyborcy Trumpa oczekiwali od niego bezwzględnego rozprawienia się z wszelkiego rodzaju zdrajcami, wichrzycielami i szumowinami, jak Hillary Clinton, a już szczególnie ze zwyrodnialcami z akt Epsteina, ale ta sprawa wymaga nieco szerszego omówienia. Zamiast rozliczeń będzie musiała im wystarczyć sala balowa, która zostanie wybudowana w Białym Domu w miejsce wyburzonego zabytkowego Skrzydła Wschodniego (pochodzącego z 1902 roku), a także zmiana nazw Zatoki Meksykańskiej na Zatokę Amerykańską czy Jeziora Ontario na Jezioro Amerykańskie. W planach prezydent miał także przemianowanie Oceanu Atlantyckiego na Ocean Amerykański lub alternatywnie na Ocean Trumpa (sic!), ale szczęśliwie został przed tym powstrzymany. Oczywiście są to tylko tematy zastępcze i ludzie często tak też je traktowali.
Do tego dochodzi cała lista złamanych obietnic wyborczych. Wymienić tu trzeba choćby nieujawnienie kompletnych, nieocenzurowanych akt związanych z zamachem na Kennedy’ego, akt Epsteina, brak zweryfikowania faktycznej ilości złota znajdującej się w Fort Knox czy pozorne działania DOGE (Departament Efektywności Rządu) – prowadzonego początkowo przez Elona Muska – które nie przyniosły żadnych realnych cięć w budżecie. Nie zrealizowano również obietnicy zmniejszenia oprocentowania kart kredytowych, a żywność – wbrew zapewnieniom – nie tylko nie potaniała, ale co gorsza, drastycznie podrożała, co jest skutkiem bezsensownej wojny z Iranem i zablokowania przez niego Cieśniny Ormuz. Na tym jednak nie koniec. Prezydent złamał też deklarację o wstrzymaniu finansowania Ukrainy, nie dokończył budowy muru na granicy z Meksykiem i porzucił wiele innych obietnic, które okazały się bez pokrycia, jak chociażby zapowiadane rozliczenie i aresztowania osób z FBI czy tzw. Deep State. Nawet najbardziej naiwni wyborcy Trumpa przestali też już liczyć na osuszenie bagna w Waszyngtonie.
Ludzie wypominają mu również – i trudno się im dziwić – że stracili pieniądze na stworzonych przez niego i pierwszą damę kryptowalutowych tokenach, które zaliczyły błyskawiczną zapaść od momentu wejścia na rynek i już nigdy potem się nie odbiły. Oba tokeny straciły od debiutu ponad 98% swojej wartości. Wielu jego lojalnych wyborców z ogromnym entuzjazmem zainwestowało swoje oszczędności, aby na końcu w bardzo bolesny sposób przekonać się o tym, że prezydent potraktował własny elektorat jako łatwy cel, przynoszący mu i jego otoczeniu szybki zarobek. Podobnie rzecz ma się z platformą Truth Social, której popularność leci w dół, a koniec końców ona sama okazała się być kolejnym ze sposobów na zmonetyzowanie urzędu prezydenta. Spółka Trumpa zaczęła bowiem pobierać gigantyczne opłaty od funduszy inwestycyjnych za błyskawiczny dostęp do jego wpisów, które w kilka sekund potrafią istotnie wpłynąć na wyniki światowych giełd.
Co w zamian za to dostali? Bardzo kosztowny sen o demokracji, którego obrazem są obecne ceny paliw na amerykańskim rynku. Trump okazał się człowiekiem, który podawał się za kogoś, kim nie był. To nie jest lider mający silny charakter i jasno wytyczający ścieżkę rozwoju Ameryce. Jest on obecnie odbierany jako ktoś mało wiarygodny, a przy tym jako człowiek bardzo męczący, katujący wszystkich dookoła swoimi zbyt długimi tyradami, które donikąd nie prowadzą. Postrzegany jest jako ktoś, kto zamiast działać – ględzi w nieskończoność i sparaliżowany jest własną niemocą. Jako ktoś, kto niezdolny jest do otrząśnięcia się z niej przy pomocy śmiałych działań, jakby przebierał nogami w miejscu, nie wiedząc dokąd iść. Gdzie jest źródło tej niemocy? Może jest w jakichś aktach?
Trump po wyborach 2026 – koniec jego popularności?
Prawie nikt nie wierzy już obecnemu prezydentowi Stanów Zjednoczonych, a co gorsza, nikt nie ma ochoty go już nawet słuchać, nie wyłączając jego najbliższego otoczenia. Kim zatem jest naprawdę? Odpowiedź jest prosta. Najbardziej pospolitym demokratycznym politykiem, który składa liczne obietnice, a potem niewywiązywanie się z nich usiłuje zagadać. Jest to tym bardziej kompromitujące, zważywszy na to, że Trump najpierw „dokonał największego politycznego powrotu w historii Ameryki”, a następnie roztrwonił niemal całe swoje poparcie i „zmarnował to wszystko na wojnę w imieniu obcego kraju (…) i tuszowanie zbrodni pedofilów”. Tak przynajmniej ujął to Dave Smith, znany amerykański komik, komentator polityczny i były zwolennik obecnie urzędującego prezydenta.
Pomimo pójścia do wyborów osób, które poparły przed dwoma latami obecnego prezydenta, wiele z nich oddało głos na Partię Demokratyczną, a co więcej, zrobiło to w pełni świadomie, ponieważ były wściekłe i chciały dać temu upust. To była forma protestu. Skoro Trump okazał się cynicznym i nielojalnym reprezentantem amerykańskiej prawicy, to i ona nie czuła się dalej zobowiązana, aby zachować lojalność wobec niego. Co ich tak bardzo wyprowadziło z równowagi? Dowiadujemy się tego z powyborczych ankiet i sondaży. Jako główny powód ludzie wskazywali na wojnę z Iranem. Obok tego pojawiały się jako uzasadnienie głosowania przeciwko niemu zbyt wysokie koszty życia i ceny mieszkań. Kolejną bolączką było postawienie Ameryki na drugim miejscu (kto był na pierwszym? Wiadomo). Jako ostatnią z kluczowych przyczyn wycofania poparcia wymieniono zbyt uległą politykę wobec Izraela. Tym samym wyborcy Partii Republikańskiej dali Trumpowi czerwoną kartkę.
Trump idzie w zaparte
Jakie wnioski wyciągnął prezydent? Wydaje się, że żadnych sensownych. Powody tak sromotnej przegranej przypisał bowiem zbyt surowej polityce w zakresie deportacji nielegalnych imigrantów. Zasugerował więc złagodzenie kursu i gotowość pójścia na kompromis, poprzez uregulowanie statusu części z nich, np. cudzoziemców bez kryminalnej przeszłości. To zostało odebrane jako zapowiedź amnestii dla milionów nielegalnych imigrantów. Jego wyborcy głosowali jednak właśnie za tym, z czego on teraz chciałby się wycofać. Taka decyzja na pewno nie pomoże mu odbudować poparcia. Prawdziwym i najpoważniejszym powodem przegranej jest rozpoczęcie kolejnej wojny, tym razem w Iranie. Sam Trump podczas kampanii wyborczej składał wielokrotne obietnice, że będzie prezydentem, który skończy z wywoływaniem kolejnych wojen za pieniądze amerykańskich obywateli. Zapewniał również, że wojnę pomiędzy Rosją a Ukrainą zakończy w ciągu 24 godzin od momentu swojego zaprzysiężenia na prezydenta USA. Warto przypomnieć, że miało to miejsce 20 stycznia 2025 roku. Pytany później przez dziennikarzy o tę kwestię, usiłował wybrnąć z tego, sprowadzając własną wypowiedź do jedynie pewnej figury retorycznej, która miała ukazać jego determinację w tej sprawie. Finał jest taki, że za chwilę miną dwa lata od złożenia obietnicy, a końca wojny wciąż nie widać. Co więcej, prezydent sam rozpętał kolejną, nazywaną przez komentatorów „wieczną wojną neokolonialną” w Iranie, ponieważ wycofanie się z niej nie będzie łatwe, a samo prowadzenie wojen postrzegane jest przez amerykańskie społeczeństwo bardzo negatywnie.
Wiceprezydent Vance w dniu wyborów w godzinach porannych mówił, że wojna z Iranem jest po to, aby ocalić Amerykę. Po południu zaś twierdził, że ten temat nie ma wpływu na przebieg wyborów, ale już po ogłoszeniu wyników musiał przyznać, że porażka to właśnie skutek wywołania wojny. Z kolei Trump stwierdził, że to tak naprawdę nie jest wojna, ponieważ odkąd się toczy (luty 2026 r.), nikt nie został ranny lub zabity po amerykańskiej stronie. Jest to oczywista nieprawda. Według oficjalnych danych Pentagonu zginęło jak dotąd 23 amerykańskich żołnierzy, 3 pracowników cywilnych, a ponadto 865 wojskowych zostało rannych. Trumpowi musiała nie spodobać się postawa wiceprezydenta, ponieważ odsunął go od prowadzenia dalszych negocjacji z Iranem i skierował do innej pracy. Od teraz J.D. Vance w ramach nowych obowiązków ma zająć się zadaniem niewykonalnym – ma ścigać skorumpowanych urzędników w administracji demokratów. Oczywiście nikt nie zostanie skazany. Dobrze to znamy z naszego polskiego podwórka.
Fotel Trumpa zaczyna trzeszczeć
Andrew Wilson w bezkompromisowy sposób w podcaście PBD skrytykował prezydenta za to, że ten „stał się marionetką syjonistyczną”. Co więcej, zdaniem Wilsona Trump miał zdradzić hasło „America First”, wciągnął bowiem USA w wojnę z Iranem w interesie Izraela i nie rozliczył sprawy akt Epsteina. Powiedział też, że wielu znanych ludzi „w głównym nurcie prawicy nie chce tego przyznać”, ale jest takiego samego zdania.
Wiceprezydent J.D. Vance po przegranej w wyborach połówkowych pozwolił sobie na krytykę wobec premiera Izraela Benjamina Netanjahu, choć wyraził ją wyłącznie prywatnie. Miał on również dyskretnie ostrzegać Trumpa, że wojna jest „bardzo niepopularna i mogłaby kosztować republikanów wybory”. Na zbliżone pozycje przesunął się również senator Ted Cruz, który teraz ochoczo zaczął odcinać się od wojny, podobnie jak i sekretarz stanu USA Marco Rubio. Ten drugi twierdzi, że „pracuje tylko dla Ameryki”, a nie dla „globalnego porządku” czy „innych krajów”. Zatem i oni mogą stanowić przyszłych kandydatów na urząd prezydenta USA z ramienia Partii Republikańskiej w następnych wyborach.
Jak można się domyśleć, prezydent nie posłuchał Vance’a i, co gorsza, rozważał nawet przeprowadzenie kolejnych nalotów, i to tuż przed wyborami do Kongresu, bo tego wówczas oczekiwał od niego Netanjahu. Wiceprezydentowi pozwolono się także „ośmielić” na stwierdzenie, że interesy USA i Izraela „nie zawsze są zbieżne i że Waszyngton nie powinien podporządkowywać swojej polityki na Bliskim Wschodzie Izraelowi”. Vance stawia na rozmowy pokojowe z Iranem, a Netanjahu chciałby zrzucenia kolejnych bomb. Jak możemy zakładać, Trump jako „marionetka syjonistyczna” posłusznie będzie wykonywać kolejne polecenia płynące z Izraela, zamiast posłuchać rady swojego podwładnego.
Wiceprezydent Vance coraz wyraźniej przesuwa się na pozycje coraz śmielej kontestujące politykę prezydenta, szczególnie w sprawie wojny w Iranie. Dzieje się tak przypuszczalnie dlatego, że na jego tle przedstawiać się będzie jako ten bardziej zdroworozsądkowy i proamerykański prezydent. Tym samym został rozpoczęty projekt wybielania części administracji urzędującego prezydenta, z Vance’em na czele. Być może będzie „prawdziwie” antywojennym, a może nawet antyżydowskim kandydatem republikanów. Czymś powszechnie wiadomym jest, że nie byłoby go dzisiaj na fotelu wiceprezydenta, gdyby nie pieniądze żydowskich multimiliarderów, które stoją za jego kampanią. Wystarczy przypomnieć dotacje Miriam Adelson, Jana Kouma czy Billa Ackmana. Rzecz jasna Vance nie jest jeszcze zgraną kartą. Szkoda wyrzucać coś, w co tak wiele zainwestowano.
Zupełnie inaczej wybory połówkowe komentują przedstawiciele diaspory pewnego wpływowego państwa. W obronie Trumpa wystąpił bowiem żydowski dziennikarz z Fox News – Mark Levin. Domagał się on wręcz utworzenia listy osób, które namawiają prezydenta, aby nie atakował Iranu. W zasadzie jest to bardziej obrona interesów żydowskich niż marionetkowego prezydenta. Zapewne na liście Levina znalazłyby się takie niepokorne jednostki jak Andrew Wilson, Dave Smith, Candace Owens czy Tucker Carlson. Swojego czasu również Charlie Kirk usiłował odwieźć prezydenta Trumpa od atakowania Iranu, ale bez powodzenia. Zresztą po tym właśnie znalazł się w jego niełasce. Pisaliśmy o tym w artykule pt. Dlaczego zginął Charlie Kirk?
Mark Levin, który powodów przegranej upatrywał wszędzie, tylko nie tam, gdzie powinien, usiłował zbagatelizować problem i jako główny czynnik porażki wskazał pogorszony stan gospodarki, w tym ceny żywności i benzyny. Te zdrożały przecież przez wojnę w Iranie. Levin woli więc udawać, że tego nie wie lub nie rozumie. Zapomniał też chyba, że to on i żydowski komentator polityczny Ben Shapiro wzywali prezydenta Trumpa do „dokończenia” sprawy irańskiej poprzez zbombardowanie wyspy Chark. To tam znajduje się najważniejszy irański terminal naftowy, przez który przechodzi ponad 90% irańskiego eksportu ropy. Gdyby do tego doszło, ceny benzyny w USA mogłyby się jeszcze niemal podwoić. Z pewnością Izrael byłby zdolny do takiej ofiary kosztem zasobności portfeli Amerykanów. Shapiro, podobnie jak Levin, twierdzi, że republikanie przegrali z innych powodów niż wojna, a poza tym prezydent Trump jest sam sobie winien, ponieważ nie zaatakował dostatecznie szybko i mocno, z obawy o wzrost cen ropy. Jego zdaniem Trump mógł to wygrać, ale tego nie chciał. Z kolei Vance oberwał od Levina za to, że jest „izolacjonistą” i chciałby zakończenia wojny w Iranie.
W podobnym tonie co Levin i Shapiro wyraził się ambasador Izraela przy ONZ. Danny Danon obwinił wprost Amerykę o wojnę z Iranem, twierdząc, że USA „podjęły samodzielną decyzję o ataku na Iran”, a Izrael nie miał z tym nic wspólnego. W izraelskiej telewizji i24NEWS powiedział: „Decyzja o ataku na Iran była decyzją Stanów Zjednoczonych. To nie była nasza decyzja. Poparliśmy wysiłek USA i uważamy, że to była słuszna decyzja”. Trump próbował ratować swój wizerunek po porażce i wyłącznie na użytek wewnętrzny w programie „60 Minutes” z 8 listopada kierował nic nie znaczące groźby pod adresem Izraela, jak to „będą nam zwracać wszelkie koszty, jakie ponieśliśmy na wojnę”, ponieważ „Bez nas Izrael by nie istniał”. Oczywiste jest, że USA żadnych pieniędzy wydanych na nowy konflikt już nie odzyskają.
Akta Epsteina ostatnim gwoździem do politycznej trumny Trumpa
W tym miejscu warto omówić jeszcze drugi główny powód listopadowej porażki. W trakcie kampanii wyborczej Trump zarzekał się, że odtajni te najważniejsze z akt. Kwestią tą żyła nie tylko prawie cała Ameryka, ale również niemal cały cywilizowany świat. Nadzieje tych wszystkich ludzi zostały zawiedzione przez tchórzliwe decyzje Donalda Trumpa. Dlaczego bał się ujawnić całość dokumentów? Co one takiego w sobie kryją? Kogo usiłowano chronić? Odpowiedź nasuwa się sama. Często mówi się w USA o tym, że prezydent chroni samego siebie. Większość akt opublikowanych przez amerykański Departament Sprawiedliwości została albo ocenzurowana, albo w ogóle nie ujrzała jeszcze światła dziennego i raczej prędko się to nie zmieni. Teraz nie ma to już zresztą większego znaczenia. Ludzie, choć nie znają pełnej treści akt Epsteina, wiążą tę sprawę w pierwszej kolejności właśnie z prezydentem Trumpem i to w zasadzie jest jego własna wina.
Gdy dziennikarze na konferencjach prasowych zadają pytania o akta Epsteina, prezydent oburza się i wścieka na to, że ktoś jeszcze chce powracać do tej sprawy po tak długim czasie. Dla niego czas być może płynie inaczej. Samą zaś sprawę uważa za zamkniętą. Dla niego to przeszłość. Szkoda tylko, że jak dotąd nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności i ani jedna osoba nie usłyszała skazującego wyroku. Trump nie przypomina już o tej sprawie, choć w trakcie walki o fotel prezydencki była jedną z jego najważniejszych kart. Zdaje się, że jedynym człowiekiem, któremu zależy na prawdzie i który walczy do końca o sprawiedliwość, jest republikański kongresmen Thomas Massie. Liczy on bowiem na to, że śledztwo zostanie wznowione po przejęciu Izby Reprezentantów przez Partię Demokratyczną. Może więc dobrze, że republikanie przegrali wybory połówkowe. Co ciekawe, Massie nigdy nie przyjął żadnych pieniędzy od AIPAC lub innego żydowskiego lobby, a takich osób w amerykańskim Kongresie jest naprawdę niewiele. Większość amerykańskich polityków chętnie wyciąga rękę po żydowskie pieniądze i wstępuje na służbę cudzego państwa. Dotyczy to w takim samym stopniu ludzi z niższych szczebli, jak i samych szczytów władzy.
Trump 2.0
Zakładam, że Vance, choć dzisiaj krytykowany, będzie przez Marka Levina promowany jako „nowy, lepszy” Trump, gdy przyjdzie odpowiedni rozkaz z góry. Z pewnością przy jego boku staną też dotychczasowi żydowscy „przyjaciele” Trumpa. Nie po to przecież, żeby mu pomagać, ale po to, aby go prowadzić. Wniosek jest prosty: Ameryka potrzebuje na fotelu prezydenta kogoś zupełnie innego. Po co po raz kolejny odtwarzać ten sam zgrany scenariusz? Potrzebny jest jej ktoś, kto nie udaje, że troszczy się o losy Amerykanów, a w tym samym czasie ulega naciskom żydowskiego szantażu. Ktoś, kto nie wykorzysta urzędu, żeby się obłowić. Prawdziwy kandydat z ramienia Partii Republikańskiej w przyszłych wyborach mógł być tylko jeden. Był to człowiek prawdziwie niepokorny i bezkompromisowy, prawdomówny i odważny. W ostatnich miesiącach życia pozwalał sobie nawet na otwartą krytykę państwa położonego w Palestynie. Niestety zapłacił za to najwyższą cenę – został zabity we wrześniu 2025 r. Tym samym USA pozbawiono prawdziwego męża stanu, który byłby w stanie zmierzyć się ze zdrajcami i zmienić oblicze kraju, czyniąc z narodu amerykańskiego prawdziwego gospodarza we własnym państwie. Na to im przecież nie pozwolą. Odbierając życie Kirkowi, odebrano jedyną prawdziwą szansę amerykańskiej prawicy.
Dla ludzi łudzących się co do prawdziwej wartości ustroju demokratycznego zderzenie się z postawą Trumpa, pełną pychy i politycznego wyrachowania, może okazać się nie tylko kubłem zimnej wody wylanym na głowę, ale wręcz czymś, co potrafi całkowicie złamać wiarę w demokrację. I może dobrze, bo to coś więcej, to jak przebudzenie z demokratycznego snu. Świadczą o tym choćby wpisy Amerykanów, w których deklarują, że po raz ostatni byli głosować. Oby naprawdę ten koszmar się wreszcie skończył.
Komentarz redakcji: Trudno wyzbyć się wrażenia, że Donald Trump jest swego rodzaju „prawicową kukłą”, wykreowaną po to, by ostatecznie pogrzebać amerykański prawicowy sen. Żaden z dotychczasowych prezydentów USA nie kreował z taką ostentacją swojego wizerunku na obrońcę konserwatywnych wartości i amerykańskiej prawicy, jednocześnie w tak spektakularny sposób kompromitując głoszone przez siebie hasła.
A przecież Trump jeszcze na przełomie XX i XXI wieku reprezentował zupełnie inne poglądy. Otwarcie opowiadał się za prawem do aborcji, deklarował liberalne stanowisko w kwestiach obyczajowych, a przez wiele lat był nawet zarejestrowany jako wyborca Partii Demokratycznej. Również jego życie osobiste, naznaczone dwoma rozwodami i licznymi kontrowersjami, nie stanowi przykładu przywiązania do tradycyjnych wartości konserwatywnych.
Pozostaje pytanie, co rzeczywiście wpłynęło na tak daleko idącą zmianę jego deklarowanych przekonań, co za tym stało i ile to kosztowało.






