Ukraina otwiera się na imigrantów z Azji, a jej rząd przygotowuje przepisy ułatwiające zatrudnianie cudzoziemców. Choć liczby nie są jeszcze imponujące, kierunek zmian powinien budzić poważny niepokój. Zwłaszcza w Polsce, która może w przyszłości odczuć konsekwencje decyzji podejmowanych w Kijowie. Azjatycka migracja na Ukrainę to bowiem nie tylko kwestia ukraińskiego rynku pracy, ale również bezpieczeństwa i przyszłości całej Europy.
Rząd w Kijowie uznał, że przyszłość Ukrainy to azjatycka migracja. Z tego powodu przygotował projekt uchwały upraszczającej procedury zatrudniania obcokrajowców. Część formalności ma zostać przeniesiona do specjalnej aplikacji, a cały proces uzyskiwania dokumentów ma być krótszy i łatwiejszy. Innymi słowy, Ukraina chce sprawniej sprowadzać pracowników z zagranicy. Warto więc przyjrzeć się, skąd biorą się ci imigranci.
W pierwszych dziewięciu miesiącach tego roku najwięcej pozwoleń na pracę wydano obywatelom Indii – 1784 dokumenty. Na kolejnych miejscach znalazły się Uzbekistan z wynikiem 987 pozwoleń oraz Turcja, której obywatele otrzymali 869 dokumentów. W pierwszym półroczu na liście państw pochodzenia pracowników pojawiały się również Azerbejdżan, Bangladesz, Pakistan, Chiny, Armenia, Kolumbia i Turkmenistan.
Nie są to jeszcze liczby, które pozwalałyby mówić o masowej migracji. Nie oznacza to jednak, że można lekceważyć ten proces. Azjatycka migracja na Ukrainę wpisuje się w szerszy trend otwierania europejskich rynków pracy na przybyszów spoza naszego kręgu kulturowego. Polska doskonale zna już konsekwencje takiej polityki i związane z nią wyzwania dotyczące integracji, kontroli legalności pobytu oraz bezpieczeństwa publicznego.
Dlaczego powinniśmy interesować się tym, kogo sprowadza Ukraina? Odpowiedź jest prosta: Kijów negocjuje członkostwo w Unii Europejskiej. Jeżeli Ukraina zostanie przyjęta do wspólnoty, jej polityka migracyjna stanie się elementem szerszej europejskiej układanki. Oznacza to konieczność zadawania pytań o standardy kontroli cudzoziemców, wymianę informacji między służbami oraz szczelność systemu wydawania dokumentów.
Nie można przy tym pomijać problemu korupcji, który od lat obciąża ukraińskie instytucje państwowe. Prokurator generalny Ukrainy uciekł z kraju i przebywa w Wiedniu. Generałowie Służby Bezpieczeństwa Ukrainy mieli przyjmować 360 tys. dolarów miesięcznie od rosyjskiego kartelu, a były szef kancelarii prezydenta usłyszał zarzuty w związku z aferą energetyczną dotyczącą 100 mln dolarów. Co więcej, według badania Kijowskiego Międzynarodowego Instytutu Socjologii siedmiu na dziesięciu Ukraińców uważa prezydenta za odpowiedzialnego za korupcję w jego otoczeniu.
W takim otoczeniu instytucjonalnym trudno nie stawiać pytań o wiarygodność procedur administracyjnych. Jeżeli państwo ma poważny problem z korupcją na najwyższych szczeblach władzy, to kto zagwarantuje, że system wydawania zezwoleń na pracę będzie szczelny? Azjatycka migracja na Ukrainę wymagałaby skutecznych mechanizmów kontroli, a nie tylko sprawniejszego przesyłania dokumentów za pośrednictwem aplikacji.
Oczywiście samo uzyskanie pozwolenia na pracę na Ukrainie nie oznacza automatycznie prawa do osiedlenia się czy podjęcia zatrudnienia w Polsce. Nie należy jednak udawać, że członkostwo Ukrainy w UE nie otworzy automatycznie jej granic i ci ludzie nie zwleką się do bogatszej Polski.
Czy naprawdę możemy mieć pewność, że państwo zmagające się z tak poważnymi aferami korupcyjnymi będzie wiarygodnym partnerem w zarządzaniu migracją? Azjatycka migracja na Ukrainę powinna być kolejnym argumentem za szczegółową debatą o konsekwencjach przyjęcia Kijowa do Unii Europejskiej.
Polska nie powinna godzić się na to, by decyzje podejmowane przez skorumpowane i niewydolne instytucje innego państwa wpływały na bezpieczeństwo naszych obywateli. Zanim ktokolwiek zacznie opowiadać o kolejnych przywilejach dla Ukrainy i przyspieszeniu jej europejskiej „integracji”, powinien zauważyć, że Kijów nie jest gotowy wziąć odpowiedzialność za skutki własnej polityki migracyjnej.
Powodów, by sprzeciwiać się bezwarunkowemu przyjmowaniu Ukrainy do Unii Europejskiej, z pewnością nie brakuje. Ten jest jednym z kolejnych.
NASZ KOMENTARZ: Czy naprawdę o taką przyszłość walczą ukraińscy żołnierze? Czy ich ofiarą ma zostać okupiona niepodległość państwa, którego demograficzne i kulturowe oblicze będą zmieniać kolejne fale imigracji z odległych kręgów kulturowych? I wreszcie zasadnicze pytanie: jak to jest, że miliony Ukraińców w Polsce udaje uchodźców wojennych, a jednocześnie ich kraj ściąga imigrantów z trzeciego świata? Na nich bomy Putina już nie spadają?
Polecamy również: Klimatyczny dyktat UE. Polska przegrała w TSUE





