Polskojęzyczna polityka nie przestaje zaskakiwać. Gdy jedni zajmują się wojną za naszą wschodnią granicą, kryzysem migracyjnym, bezpieczeństwem energetycznym czy stanem finansów publicznych, nad Wisłą wybuchła kolejna afera. Tym razem stawką okazało się… siano, a właściwie rzekome niemieckie siano dla zwierząt w warszawskim ZOO. Finalnie, sprawa okazał się kompromitacją pisowskich mediów, nie władz Warszawy.
Polskie siano gorsze od niemieckiego? Według pierwszych medialnych doniesień do stolicy miał zmierzać transport paszy związany z niemieckim dostawcą. Wystarczyło to, by część komentatorów ogłosiła niemal upadek polskiego rolnictwa. Skoro bowiem Polska od lat produkuje ogromne ilości siana, to jakim cudem miejska instytucja miałaby sprowadzać je zza Odry? Czyżby krajowi rolnicy nagle zapomnieli, jak suszyć trawę?
Na profilach w mediach społecznościowych związanych z PiS rozpętała się prawdziwa burza. Niektórzy zdawali się sugerować, że oto Warszawa nie tylko kupuje niemieckie siano, ale być może wkrótce zacznie również zatrudniać niemieckie krowy do jego produkcji. W końcu, skoro można importować trawę, to dlaczego nie cały ekosystem?
Sprawa była tym bardziej atrakcyjna politycznie, że dotyczyła instytucji podległej władzom stolicy. A jeśli istnieje coś, co polska polityka kocha bardziej niż rozwiązywanie problemów, to jest to możliwość urządzenia wielodniowej awantury o coś, co teoretycznie nie powinno nikogo obchodzić. Problem pojawił się jednak wtedy, gdy zaczęły wychodzić na jaw szczegóły.
W odpowiedzi na zarzuty, warszawskie ZOO poinformowało, że podstawowe siano dla zwierząt zakontraktowano u… polskiego producenta. Łącznie chodzi o około 90 ton paszy. Trudno uznać taką ilość za przejaw dyskryminacji krajowego rolnictwa, chyba że ktoś uważa, iż prawdziwy patriota powinien kupować wyłącznie 180 ton. Jeszcze ciekawsze okazało się wyjaśnienie dotyczące tajemniczego transportu. Według ZOO nie chodziło o zwykłe siano, lecz o specjalistyczną lucernę przeznaczoną dla określonych gatunków zwierząt. Co więcej, niemiecka firma miała pełnić rolę pośrednika, a sam produkt miał pochodzić z południa Europy.
Nagle więc z wielkiej afery o niemieckie siano zrobiła się dyskusja o łańcuchach dostaw pasz dla żyraf i antylop. Trzeba przyznać, że brzmi to nieco mniej dramatycznie i dlatego tego ciągu dalszego nie zaznamy już w Naszym Dzienniku oraz TV Republika i wpolityce.pl.
Do sprawy odniósł się sam Rafał „dupiarz” Trzaskowski, który stwierdził, że „bardziej polsko już się nie da”, skoro ZOO kupiło dziesiątki ton siana od polskiego rolnika. Trudno odmówić tej argumentacji pewnej logiki. Chociaż kto wie? Może znajdą się w TV Republika eksperci gotowi dowodzić, że prawdziwie patriotyczne siano powinno być dodatkowo koszone biało-czerwonym traktorem i przewożone wyłącznie po drogach o odpowiednim poziomie narodowej świadomości.
Na dziś nie pojawiły się żadne twarde dowody wskazujące, że warszawskie ZOO masowo zastąpiło polskie produkty niemieckimi. Nie oznacza to jednak, że temat umrze szybko. W polskiej debacie publicznej obowiązuje bowiem zasada, że jeśli jakaś historia brzmi wystarczająco absurdalnie, to ma szansę żyć znacznie dłużej niż fakty.
Afera sianowa przejdzie zapewne do historii jako kolejny przykład sytuacji, w której emocje galopowały szybciej niż informacje. Zwierzęta w warszawskim ZOO prawdopodobnie nawet nie zauważyły całego zamieszania. Żyrafy nadal jedzą, antylopy nadal przeżuwają, a jedynymi stworzeniami, które naprawdę rzuciły się sobie do gardeł, okazali się politycy i komentatorzy. Być może jest to najcenniejsza lekcja całej historii. W Polsce nawet siano potrafi stać się kwestią państwowej wagi, zwłaszcza gdy można przy jego pomocy okładać się nawzajem w mediach i internecie.
Polecamy również: Ukraiński dron wybuchł w porcie NATO
Wspieraj niezależne wydawnictwo:
Podoba Ci się to co robimy? Wesprzyj projekt Magna Polonia!