Genderysta pozwał niedoszłego pracodawcę za dyskryminację. Sprawa z Berlina brzmi jak żart, względnie jak abstrakcyjny scenariusz kazusu pod debatę o cwanym wykorzystywaniu prawa antydyskryminacyjnego. Kandydat, który nie spełniał wymagań stanowiska, nie został zatrudniony — co samo w sobie nie budzi kontrowersji. Kontrowersje zaczęły się później: gdy standardowy zwrot grzecznościowy w mailu stał się podstawą do roszczenia opiewającego na kilkanaście tysięcy euro.

To nie pierwsze tego typu wydarzenie. Sodomici i genderyści coraz częściej wykorzystują prawo jako instrument do testowania granic systemu i monetyzowania swoich chorób psychicznych. W założeniu regulacje antydyskryminacyjne miały chronić ludzi przed realną krzywdą: odmową zatrudnienia z powodu cech niezależnych od kompetencji, systemowym wykluczeniem, nierównym traktowaniem. W rzeczywistości jednak każda regulacja, która operuje na pojęciach trudnych do jednoznacznego zdefiniowania — takich jak „godność”, „tożsamość” czy „odpowiednia forma komunikacji” — staje się podatna na manipulacje.

Jeśli nawet incydentalne, nieintencjonalne uchybienie językowe może być podstawą do wysokiego roszczenia finansowego, to przestajemy mówić o ochronie przed dyskryminacją, a zaczynamy o systemie, który można wykorzystywać, dzięki podawaniu się za osobę dyskryminowaną. W takiej sytuacji nie potrzeba złej woli po stronie instytucji — wystarczy standardowy, zautomatyzowany e-mail, by uruchomić procedurę prawną.

Dość powiedzieć, że to nie jedyna sprawa dotycząca Nikolasa T. W innym postępowaniu kandydat złożył pozew przeciwko firmie, która w ogłoszeniu wymagała „niemieckiego jako języka ojczystego”. Dewiant urodził się w Bangkoku i aplikował do pracy bez zdjęcia. Po odrzuceniu kandydatury uznał, że pracodawca mógł założyć, iż nie posiada on wystarczających kompetencji językowych z powodu swojego miejsca urodzenia.

Takie przypadki niosą efekt, który rzadko jest dostrzegany przez ich inicjatorów. Oto, gdy opinia publiczna widzi sprawy, które wydają się nieproporcjonalne i absurdalne, zaczyna kwestionować nie tylko konkretne roszczenia, ale także sens istnienia danych przepisów. Prawo, które miało chronić przed nadużyciami, samo zaczyna być postrzegane jako jedno wielkie nadużycie. W efekcie dewianci podcinają gałąź na której siedzą, gdyż wprawdzie może udać im się wyłudzić w sądzie jakieś pieniądze, ale ściągają na siebie odłożony w czasie gniew społeczeństwa.

W ten sposób w sprawie berlińskiej chodzi o zachowanie elementarnego zdrowego rozsądku. System prawny nie może funkcjonować w oparciu o chodzenie wokół dewiantów psychicznych jak wokół jajka. Jeśli każda pomyłka — nawet pozbawiona złej intencji — staje się potencjalnym źródłem roszczenia, to tworzone jest środowisko, w którym komunikacja ze strony pracodawców i instytucji publicznych przestaje być naturalna, a zaczyna być asekuracyjna.

Asekuracja zaś nie sprzyja ani otwartości, ani wzajemnemu zrozumieniu czy tolerancji. To po prostu prześladowanie całego społeczeństwa w imię dobrego samopoczucia garstki zboczonych odklejeńców.

Sprawa z Berlina może się zakończyć na wiele sposobów. Niezależnie jednak od werdyktu, już teraz pełni jednak rolę sygnału ostrzegawczego. Pokazuje, że granica między ochroną a instrumentalizacją prawa jest cienka — i że jej przekroczenie może mieć konsekwencje wykraczające daleko poza pojedynczy proces. W dłuższej perspektywie nie chodzi tylko o to, kto wygra w sądzie. Chodzi o to, czy prawo pozostanie narzędziem sprawiedliwości, czy stanie się narzędziem ideologicznej gry i sposobem na zarabianie przez cwaniaków.

Polecamy również: Kwidzyn powiela błędy Zachodu. miliony dla nachodźców