Wyobraźmy sobie świat przyszłości według globalnych elit finansowych. Ty stoisz pod prysznicem ze stoperem w ręku, bo właśnie przekroczyłeś swój dzienny limit zużycia wody. System ostrzega cię, że kolejna kąpiel może zostać uznana za „nieodpowiedzialną klimatycznie”. W międzyczasie miliarder popija szampana w podgrzewanym jacuzzi swojej willi z widokiem na prywatne pole golfowe regularnie podlewane tysiącami litrów wody dziennie. Abstrakcja? Niekoniecznie.
100 litrów dla plebsu, jacuzzi dla elit. Brzmi absurdalnie? A jednak dokładnie w tym kierunku prowadzi narracja ludzi pokroju Petera Brabecka-Letmathe – byłego szefa Nestlé, wpływowego miliardera, który stwierdził, że woda nie powinna być prawem człowieka, lecz zwykłym towarem posiadającym wartość rynkową. Oczywiście, bo przecież nic nie pachnie bardziej „postępem” niż giełdowa spekulacja czymś, bez czego człowiek umrze po kilku dniach.
Według tej logiki zwykły obywatel ma nauczyć się żyć na 50–100 litrach dziennie. Nie myj auta. Nie napełniaj basenu. Nie podlewaj ogródka. Najlepiej siedź cicho, bierz szybki prysznic i dziękuj korporacjom, że jeszcze możesz odkręcić kran. Zresztą o czym my tu piszemy – według globalistów zwykli ludzie mają chodzić na piechotę, względnie jeździć rowerami i zbiorkomem, gdzie atakują ich nachodźcy. Nie powinni mieć prawa do własnych samochodów.
Ale spokojnie — ograniczenia są oczywiście „dla dobra planety”. Tak samo jak prywatne odrzutowce latające na konferencje klimatyczne są „dla dobra środowiska”, a wielkie korporacje wykupujące źródła wody pitnej robią to zapewne z czystej troski o ludzkość.
Najbardziej groteskowe w tym wszystkim jest to, że moralne kazania o oszczędzaniu wygłaszają ludzie należący do globalnej klasy multimilionerów. Człowiek posiadający fortunę liczona w setkach milionów franków szwajcarskich mówi zwykłym ludziom, że może powinni przestać korzystać z wody tak swobodnie jak dotychczas. To trochę tak, jakby właściciel pięciu pałaców tłumaczył bezdomnym, że „powierzchnia mieszkalna powinna być ograniczona dla dobra planety”.
„La gente debería tener limitada el agua a 50 o 100 litros de agua, no deberían poder lavar su coche ni llenar una piscina, hay que empezar a pensar en el agua como recurso”.
Este es Peter Brabeck-Letmathe, nuevo presidente del Fondo Monetario Internacional, quién fue director… pic.twitter.com/CL0EBaF3a5
— Daniel Mayakovski (@DaniMayakovski) May 4, 2026
I oczywiście zawsze pojawia się ten sam argument: „woda jest ograniczonym zasobem”. To prawda. Ale ciekawe, że kiedy mowa o ograniczeniach, palec zawsze kierowany jest w stronę zwykłych ludzi, a nie wielkich koncernów przemysłowych, gigantycznych farm korporacyjnych czy luksusowego stylu życia elit.
Przeciętny człowiek ma czuć się winny, bo umył samochód. Tymczasem ogromne korporacje zużywają miliony litrów wody dziennie i jeszcze sprzedają ją później ludziom w plastikowych butelkach po cenie wyższej niż paliwo. To nie jest troska o środowisko. To jest próba przyzwyczajenia społeczeństwa do świata permanentnych ograniczeń, w którym podstawowe zasoby będą coraz bardziej kontrolowane przez finansowe i polityczne elity.
Najpierw wmówią nam, że dostęp do wody powinien być „racjonalizowany”. Potem pojawią się limity. Następnie dynamiczne ceny zależne od zużycia. A na końcu okaże się, że bogaty nadal może napełniać basen olimpijski, bo jego po prostu stać, podczas gdy zwykły człowiek będzie liczył litry przy zmywaniu naczyń.
I właśnie dlatego coraz więcej ludzi sprzeciwia się temu wodnemu zamordyzmowi. Bo problemem nie jest rozsądne oszczędzanie zasobów. Problemem jest hipokryzja systemu, w którym elity konsumują bez ograniczeń, jednocześnie próbując przekonać resztę społeczeństwa, że normalne życie staje się „nieodpowiedzialnym luksusem”.
Woda nie jest własnością korporacji. Nie jest instrumentem finansowym. Nie jest zabawką dla miliarderów i funduszy inwestycyjnych. Jest podstawowym warunkiem życia, a społeczeństwo, które pozwoli zamienić ją w narzędzie kontroli ekonomicznej, prędzej czy później obudzi się w świecie, gdzie nawet zwykły prysznic będzie przywilejem, a nie czymś oczywistym.
Zdjęcie poglądowe: Peter Brabeck-Letmathe.
Polecamy również: Eurokomuniści zaczęli wojnę z drewnem opałowym
Wspieraj niezależne wydawnictwo:
Podoba Ci się to co robimy? Wesprzyj projekt Magna Polonia!