Prezydent Francji Emmanuel Macron zapowiedział rozwój potencjału atomowego swojego kraju i współpracę z europejskimi sojusznikami, którzy mogliby udostępnić swoje terytorium dla francuskich środków przenoszenia broni jądrowej. Rozmowy w tej sprawie potwierdził premier Donald Tusk, informując o konsultacjach z Francją i innymi partnerami europejskimi. Wcześniej, premier mamił opinię publiczną pracami nad własną bronią tego typu.

Tusk chce francuskiego parasola atomowego. Na pierwszy rzut oka może to wyglądać jak element wzmacniania bezpieczeństwa Polski. Jednak bliższa analiza pokazuje, że taka koncepcja rodzi poważne pytania o suwerenność strategiczną naszego państwa. Według zapowiedzi Francji europejscy partnerzy mogliby udostępniać swoje terytorium dla francuskich samolotów zdolnych do przenoszenia broni jądrowej. Kluczowa kwestia pozostaje jednak niezmienna – decyzja o użyciu tej broni należałaby wyłącznie do prezydenta Francji.

Zwrócił na to uwagę gen. Leon Komornicki, były zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Generał podkreślił, że w takim modelu Polska nie posiadałaby realnego wpływu na decyzję o użyciu broni nuklearnej. W praktyce korzystałaby jedynie z francuskich nośników i technologii, natomiast kluczowe decyzje pozostawałyby poza Warszawą. To oznacza bardzo poważny problem: państwo, na którego terytorium mogłaby znaleźć się infrastruktura związana z bronią jądrową, nie miałoby decydującego głosu w sprawie jej użycia. Mogłoby za to stać się celem odwetu atomowego ze strony przeciwnika Francji.

Gen. Komornicki zwrócił uwagę na jeszcze jeden aspekt tej sytuacji. W czasach Układu Warszawskiego na terenie Polski również znajdowały się elementy systemu nuklearnego – rakiety i magazyny głowic. Jednak decyzje o ich użyciu zapadały nie w Warszawie, lecz w Moskwie.

Porównanie do realiów PRL nie jest przypadkowe. Mechanizm był wówczas prosty: Polska ponosiła ryzyko militarne, natomiast kontrolę nad bronią posiadało inne państwo. Jeżeli dziś Polska miałaby przyjąć podobny model – tylko z innym centrum decyzyjnym – rodzi się pytanie, czy nie powtarzamy błędów historii w nowej geopolitycznej formie.

Najbardziej niepokojące w całej sprawie jest nastawienie polskojęzycznych elit politycznych. Zamiast konsekwentnie budować własne zdolności odstraszania i rozwijać potencjał obronny państwa, coraz częściej pojawia się u nich logika poszukiwania „silnego protektora”. Najpierw przez lata mówiono o absolutnym uzależnieniu bezpieczeństwa od Stanów Zjednoczonych. Teraz pojawia się pomysł, aby rolę strategicznego gwaranta częściowo przejęła Francja. Taka logika jest niebezpieczna. Państwo poważne i suwerenne nie powinno opierać swojej strategii bezpieczeństwa na ciągłym poszukiwaniu kolejnego opiekuna.

Broń nuklearna jest najbardziej wrażliwym instrumentem polityki bezpieczeństwa. Jeżeli Polska miałaby uczestniczyć w systemie odstraszania, kluczową kwestią musi być realny wpływ na decyzje strategiczne.W przeciwnym razie powstaje paradoks: Polska bierze na siebie ryzyko geopolityczne związane z obecnością infrastruktury nuklearnej, ale nie ma kontroli nad jej użyciem. Historia pokazuje, że takie rozwiązania rzadko kończą się dobrze dla państw średniej wielkości.

NASZ KOMENTARZ: Rozmowy o francuskim parasolu nuklearnym ujawniają generalny problem polskiej debaty publicznej, jakim jest mentalność „brzydkiej panny na wydaniu”. Jest to debata nie o tym, jak wybić się na rzeczywistą niepodległość i zyskać własne sposoby odstraszania przeciwników, ale o tym, jak skutecznie oddać się w łapy jakiegoś możnego protektora, który łaskawie zechce wziąć nas w opiekę za pokaźny posag. Dlatego też, pierwsze co musimy zrobić jako Naród, to wyzerować obecny warszawski establishment, który ma mentalność kolonialnych, murzyńskich wodzów plemiennych.