Rankiem 23 czerwca 1944 roku na broniące się w tzw. występie białoruskim związki i oddziały niemieckiej Grupy Armii „Środek” spadło miażdżące uderzenie trzech sowieckich frontów – 1 Frontu Nadbałtyckiego, 3 Frontu Białoruskiego i 2 Frontu Białoruskiego, a następnego dnia – dodatkowo przez wojska prawego skrzydła 1 Frontu Białoruskiego.
Stratedzy niemieccy spodziewali się ataku z rejonu Kowla na pozycje osłabionej wcześniejszymi walkami Grupy Armii „Północna Ukraina”. W pośpiechu przerzucali więc na Ukrainę związki taktyczne i oddziały z terenu Białorusi, osłabiając tym samym siły Grupy Armii „Środek”.
W rezultacie Rosjanie na planowanym kierunku uderzenia uzyskali znaczącą przewagę, co wykorzystali w sposób absolutny. Niemieckie linie obrony zostały przełamane w wielu miejscach, po czym wyrzucone naprzód grupy szybkie (konne, pancerne i zmechanizowane) wyszły na głębokie tyły jednostek niemieckich. W efekcie trzy niemieckie armie zamknięte zostały w trzech kotłach – pod Witebskim, Bobrujskiem i Mińskiem, gdzie zostały one zniszczone.
W linii frontu powstała ogromna wyrwa, która stale się powiększała. Na nic zdało się pospieszne przerzucanie na kierunek białoruski kolejnych niemieckich dywizji, zabieranych z innych odcinków frontu. Nim zdołały się one skoncentrować i obsadzić wyznaczone pozycje, były miażdżone przez sowiecki walec. Katastrofa była absolutna.
W takich to okolicznościach w decydującą fazę wkroczyła akcja „Burza”:
