Media głównego nurtu przekonują polskie społeczeństwo, że obecna forma ustroju jest przejawem największego poziomu suwerenności i niepodległości Polski. Biorąc jednak pod uwagę fakt, jaką pogardą otoczona jest flaga Polski, wiadomym staje się, że do suwerenności jest nam daleko.
Pomimo tego, że flaga Polski objęta jest ochroną prawną, co rusz słyszy się o jej zniszczeniu:
Polacy we własnej Ojczyźnie są jedną z najniższych kategorii ludzi
Dochodzące do tego profanacje świętych barw dla tysięcy Polaków (m.in. na marszach środowisk lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych znanych pod skrótem LGBT), którzy pod biało-czerwoną flagą walczyli z totalitaryzmem nazistowskim i komunistycznym prowadzą do sytuacji, że jasne staje się, ze wartości, za które walczyli nasi przodkowie nie są szanowane w naszej Ojczyźnie.
O tym, że brak szacunku do naszej flagi w wykonaniu wrogich Polsce czynników nie jest nowym zjawiskiem świadczą wydarzenia z naszej historii. W maju 1939 roku sąd Wolnego Miasta Gdańska skazał polskiego kierowcę Sylwestra Zaborowskiego na 3 miesiące wiezienia za to, że stwierdził w towarzysztwie osób trzecich, że wywieszane na terenie Wolnego Miasta Gdańska hitlerowskie flagi są jedynie oznakami partii NSDAP lub ogólnie III Rzeszy Niemieckiej i że są to po prostu szmaty. Prasa polska zwróciła wówczas uwagę na nielojalność sądów wydających decyzje na terenie Wolnego Miasta Gdańska, które zgodnie z postanowieniami prawnymi na zewnątrz reprezentowane jest przez państwo polskie, a na terenie którego polskie flagi (…) zrywa się w Gdańsku bezkarnie, a nawet podeptano raz jedną i spalono. (Słowo Pomorskie, 1939, nr 114, s.2).
Patriotyzm i praca dla Ojczyzny nie może ograniczać się jedynie do uczestniczenia raz do roku w marszu niepodległości i wywieszenia w święta państwowe flagi. Praca ta, aby doprowadziła do uzyskania pełnej suwerenności prowadzi przez ciernie, ustawiczne stawanie w obronie godności Polski, dbanie o prawdziwy przekaz jej histori. Jeśli ograniczymy nasz patriotyzm do kilku dni w roku, owoce naszego lenistwa zbierać będą nasze dzieci i wnuki, niestety owoce te będą miały gorzki smak dla nich…
Krzysztof Żabierek
