Stanisław Michalkiewicz: Powrót do rzeczywistości
Po zakończeniu uroczystości związanych z 11 listopada, kiedy to, w nawiązaniu do czasów II Rzeczypospolitej, obchodzimy w Polsce święto Odzyskania Niepodległości, nasz nieszczęśliwy kraj rozpoczyna bolesny powrót do rzeczywistości. W ogóle z tym 11 listsopada sprawa nie jest jasna, bo tego dnia w roku 1918 nie wydarzyło się nic szczególnego poza tym, że Rada Regencyjna, w osobach księcia Lubomirskiego, kardynała Kakowskiego i Józefa Ostrowskiego, przekazała Józefowi Piłsudskiemu dowództwo nad wojskiem. Nieomylny to znak, że jakieś wojsko już było, że ktoś je finansował, żywił, mundurował i tak dalej.
Skoro tak, to musiał istnieć też aparat skarbowy, który gromadził pieniądze, że musiała też istnieć policja „utrzymująca porządek” – jak przed Trybunałem Konstytucyjnym – i tak dalej. Okazuje się tedy, że właściwie istniało, już państwo, zbudowane właśnie przez Radę Regencyjną, która – mówiąc nawiasem – proklamowała nawet niepodległość tego państwa w dniu 7 października 1918 roku, już nie opierając się na przyzwoleniu władz państw centralnych, czyli Niemiec i Austro-Węgier, tylko na punkcie 13 amerykańskich celów wojennych, proklamowanych przez prezydenta Wilsona.
Prezydenta przekonanego do umieszczenia tego punktu, który mówił o Polsce niepodległej z dostępem do morza i gospodarką regulowaną traktatami, przez Ignacego Paderewskiego. Za I komuny to święto było zakazane, więc Wojciech Ziembiński, na przekór komunistom, można powiedzieć, że je „wysiedział”. Każdego roku 11 listopada przychodził pod Grób Nieznanego Żołnierza, by złożyć kwiaty, za co bezpieka go zatrzymywała i skazywała na areszty.
Ale każdego roku towarzyszyła mu coraz to większa grupa obywateli, aż wreszcie, 11 listopada roku 1988, na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza wieniec złożył ówczesny przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. I w ten sposób dzień ten stał się uznanym świętem Niepodległości.
Wprawdzie jest rozkaz, że to święto ma ”łączyć” a nie „dzielić” – co nieubłaganym palcem wytknął panu prezydentowi Nawrockiemu obywatel Tusk Donald, ale sam tego dnia oddzielił się od Warszawy jak najdalej, bo aż do Szczecina, gdzie z bezpiecznej odległości zaprosił prezydenta Nawrockiego do swego domu w Sopocie na Wigilię, by przełamać się opłatkiem i w ogóle.
Pan generał Koziej nie może się w związku z tym obywatela Tuska nachwalić, jaki to on zręczny – ale pan wicemarszałek Bosak nie dał się nabrać na te pozory, twierdząc że to tylko taki „chwyt marketingowy, w dodatku – cyniczny”, bo obliczony na podziw ludzi niezbyt rozgarniętych. Coś jest na rzeczy, bo na przykład tegoroczny „Marsz Niepodległości”, w którym pan prezydent Nawrocki wziął udział, odbywał się pod hasłem „Polak w Polsce Gospodarzem”.
Judenrat „Gazety Wyborczej” wprawdzie nie uznał tego hasła za „antysemickie”, żeby uniknąć ostentacji, tylko za „antyimigranckie” – ale nietrudno się domyślić, o co chodzi. Kto to widział, żeby w Polsce gospodarzem był Polak? Jeśli już – to ostatecznie tylko Polak z odpowiednimi korzeniami. Jak z tego wynika, są Polacy lepsi – i jacyś tacy gorsi, którzy w Polsce gospodarzami być nie powinni.
Pojawiły się też rozbieżności, co do liczby uczestników Marszu Niepodległości. Stołeczny Ratusz podał liczbę 250 tysięcy, podczas gdy organizatorzy wspominali nawet o milionie – ale ostatecznie spór rozstrzygnęli rachmistrze z „Onetu”, podając wynik 150 tysięcy. Według krążących po mieście fałszywych pogłosek policzyli uczestnikom nogi i uzyskaną liczbę podzielili przez cztery – zgodnie ze spiżowym stwierdzeniem z „Folwarku zwierzęcego” Jerzego Orwella, że „cztery nogi dobre, dwie nogi złe!”.
Tymczasem jeszcze przed południem 12 listopada na Aleję Szucha, przed gmach Trybunału Konstytucyjnego przyszedł pan prezes TK Bogdan Świeczkowski w asyście sędziów TK i policjantom z kordonu tamującego dostęp do gmachu pokazał orzeczenie Sądu Najwyższego, uznające dekrety pani Anny Korwin-Piotrowskiej, która myśli, że jest szefową TK, o „zawieszeniu” prezesa TK i jego zastępcy, za „pozbawione skutków prawnych”, Ale nawoływania pana prezesa Święczkowskiego nie wywołały żadnej reakcji bohaterskich policjantów, chociaż pan Święczkowski domagał się przywołania „dowódcy”.
Kiedy i „dowódca” się nie zjawił, pan prezes Święczkowski zapowiedział ponowne przybycie z „komornikiem”. Czy jednak pan minister Kierwiński przyzna temu komornikowi policyjną asystę? Jest to bardzo wątpliwe, choćby z punktu widzenia zasady jednolitej władzy państwowej, która była tak popularna wśród jurysprudensów za pierwszej komuny. Jak jest rozkaz, że Trybunał Konstytucyjny „pracuje”, to ”pracuje” i żadna Schwein, niechby nawet z dekretem samego Sądu Ostatecznego, niczego tu nie zmieni.
Okazuje się, że rację miał Mao Zedong mówiąc, że „władza wyrasta z lufy karabinu”, no i Otto Bismarck, gdy zauważył, iż „zagadnień dziejowych nie rozstrzyga się deklamacjami, tylko krwią i żelazem”. W tej sytuacji wygląda na to, że „adwokacki” zamach stanu będzie kontynuowany aż do zaplanowanego finału w postaci wysadzenia w powietrze prezydenta Nawrockiego i zaaplikowania tubylczej scenie politycznej kuracji przeczyszczającej poprzez delegalizację „niepotrzebnych” partii politycznych tak, żeby na scenie zostały same „potrzebne” to znaczy – tworzące koalicję 13 grudnia.
Padgatowka rozpoczęła się już rankiem 12 listopada, kiedy to bohaterska policja „wkroczyła” do siedziby telewizji „Republika” żądając wydania „dokumentów”, których domaga się prokuratura ze Szczecina, gdzie 11 listopada bawił obywatel Donald Tusk. Posłuszeństwo „bohaterskiej” policji zostanie umocnione dotacją 6 miliardów z SAFE. Ustawa została wprawdzie zawetowana, ale kto by się przyjmował takimi drobiazgami, gdy trzeba skaptować bohaterską policję? Toteż te 6 miliardów, a potem i następne – bo przecież inne bohaterskie grupy też trzeba będzie wynagrodzić, zostaną uruchomione w drodze „rozporządzenia”.
Jak to mówił Deng Siao Ping? Nieważne, czy kot jest czarny, czy biały. Ważne, by łapał myszy. Toteż jeśli nawet pan prezydent Nawrocki zawetowałby ustawę numer 3003, przewidującą możliwość konfiskaty majątku albo ustanowienia przymusowego zarządu przez bezpiekę na podstawie decyzji ministra spraw wewnętrznych, to przecież może ona wejść w życie prawem kaduka, z uwagi na zimnego ruskiego czekistę Putina, który jest dobry na wszystko, a zwłaszcza – do dostarczenia pozorów legalności dla wzięcia za twarz obywateli na podstawie aktu, którego nie powstydziłaby się Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego.
Ta sama, która 13 grudnia 1981 roku wydała dekret o stanie wojennym.
Polecamy również: Bambinizm w sądzie czyli karp ponad człowiekiem
