Relacje między Stanami Zjednoczonymi a ich europejskimi sojusznikami weszły w nową, wyraźnie napiętą fazę. Skrajnie prosyjonistyczny prezydent Donald Trump otwarcie zagroził państwom NATO „bardzo złą przyszłością”, jeśli odmówią wsparcia amerykańsko-izraelskiej, nielegalnej agresji przeciwko Iranowi. Jego wypowiedzi, szeroko komentowane w mediach międzynarodowych, natychmiast wywołały ostrą reakcję w Europie i unaoczniły skalę narastających podziałów wewnątrz Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Trump grozi krajom NATO, które nie chcą wesprzeć jego inwazji na Iran. Presja ze strony Waszyngtonu dotyczy przede wszystkim zaangażowania militarnego w regionie Zatoki Perskiej, w tym działań związanych z zabezpieczeniem żeglugi przez Cieśninę Ormuz – kluczowy szlak transportu ropy naftowej. Administracja amerykańska argumentuje, że skoro gospodarki europejskie korzystają z bezpieczeństwa tych dostaw, powinny również ponosić ciężar ich ochrony.
Problem polega nie tylko na samym żądaniu wsparcia, lecz na jego formie. Ostra, bardzo konfrontacyjna retoryka Trumpa, sugerująca konsekwencje dla przyszłości NATO w przypadku odmowy, została odebrana jako próba politycznego nacisku, a nawet podważenie dotychczasowych zasad współpracy sojuszniczej.
Odpowiedź europejskich stolic była jednoznaczna i zaskakująco spójna. Niemcy, Francja, Wielka Brytania i inne państwa jasno podkreśliły, że konflikt z Iranem nie jest wojną NATO i nie wynika z żadnych zobowiązań traktatowych. Szczególnie wyraźnie wybrzmiało stanowisko Berlina, gdzie kanclerz Friedrich Merz zaznaczył, że nie istnieje ani mandat międzynarodowy, ani decyzja sojusznicza, która uzasadniałaby udział Niemiec w działaniach militarnych.
Podobne sygnały płynęły z innych krajów europejskich, które obawiają się wciągnięcia w konflikt o nieprzewidywalnych konsekwencjach i opowiadają się raczej za rozwiązaniami dyplomatycznymi niż eskalacją militarną.
Istotnym elementem sporu jest również kwestia legitymacji działań Stanów Zjednoczonych. Europejscy przywódcy zwracają uwagę, że decyzje o zaangażowaniu militarnym zapadły bez wcześniejszych konsultacji w ramach NATO. W praktyce oznacza to, że sojusznicy zostali postawieni przed faktem dokonanym i dopiero później poproszeni o wsparcie. Taki sposób działania stoi w sprzeczności z zasadą konsensusu, która stanowi fundament funkcjonowania NATO, i rodzi pytania zarówno o legalność operacji, jak i o sens ich wspólnotowego charakteru.
W tle bieżącego kryzysu ujawnia się głębszy problem dotyczący samej natury sojuszu. Dla Stanów Zjednoczonych, szczególnie w ujęciu prezentowanym przez Trumpa, NATO jest narzędziem umożliwiającym prowadzenie szeroko zakrojonych operacji także poza obszarem traktatowym. Dla wielu państw europejskich pozostaje ono przede wszystkim strukturą obronną, ukierunkowaną na ochronę terytorium członków i odstraszanie potencjalnych zagrożeń, a nie platformą do udziału w konfliktach inicjowanych jednostronnie przez Waszyngton.
Groźby kierowane pod adresem sojuszników mogą mieć poważne konsekwencje dla przyszłości NATO. Już teraz widoczna jest erozja zaufania, ponieważ europejskie stolice coraz częściej postrzegają Stany Zjednoczone jako partnera nieprzewidywalnego i skłonnego do stosowania presji zamiast konsultacji. Jednocześnie wzmacniają się tendencje do budowania większej autonomii strategicznej Europy, co w dłuższej perspektywie może osłabić spójność całego sojuszu.
Spór wokół wojny z Iranem stał się właśnie testem dla podstawowych zasad funkcjonowania NATO i pokazuje, jak kruche mogą być mechanizmy współpracy międzynarodowej, gdy w grę w chodzą żydowskie pieniądze i żydowskie interesy. Słowa Trumpa nie tylko zaostrzyły konflikt z sojusznikami, ale też postawiły fundamentalne pytanie o przyszłość relacji transatlantyckich i o to, czy NATO pozostanie wspólnotą opartą na konsensusie, czy też przekształci się w instrument realizacji polityki jednego państwa.
Wszystko wskazuje na to, że syjonista Trump zrobi dla Izraela wszystko. Dla ideologii talmudycznej jest w stanie nie tylko rozwiązać NATO ale także doprowadzić do III Wojny Światowej.
Polecamy również: Od sodomii do genderyzmu – historia ideologizacji zaburzeń płciowych
