Izraelski parlament Kneset przyjął ustawę umożliwiającą stosowanie kary śmierci wobec Palestyńczyków. Choć wprawdzie formalnie przepisy odwołują się do kategorii „terroryzmu”, zawarte w nich kryteria – takie jak działanie przeciwko istnieniu państwa Izrael – sprawiają, że w realiach konfliktu obejmują jedną, konkretną grupę etniczną i narodową. Tym samym ustawa budzi poważne wątpliwości nie tylko natury prawnej, ale przede wszystkim moralnej. To nowe ustawy norymberskie, dzielące ludzi na ludzi i podludzi – twierdzą krytycy.

Żydonaziści wprowadzili karę śmierci nur für Palästinenser. Ustawa znacząco upraszcza procedurę orzekania najwyższego wymiaru kary. Wyrok może zostać wydany większością głosów sędziów, bez konieczności jednomyślności, a sama egzekucja ma nastąpić w krótkim czasie od jego ogłoszenia. Sprawy mają być rozpatrywane głównie przez sądy wojskowe i bez prawa do apelacji, co dodatkowo podważa standardy rzetelnego procesu. W praktyce oznacza to stworzenie systemu, w którym decyzja o pozbawieniu życia może zapaść bez jakichkolwiek gwarancji proceduralnych.

Najbardziej kontrowersyjny jest selektywny charakter nowego prawa. W państwie, które deklaruje przywiązanie do zasad demokracji i równości wobec prawa, wprowadza się rozwiązanie, które de facto różnicuje odpowiedzialność karną w zależności od pochodzenia. Izraelscy obywatele nie są realnie objęci tymi regulacjami w takim samym stopniu jak Palestyńczycy, co oznacza oficjalne powstanie systemu podwójnych standardów. Taka konstrukcja prawa wpisuje się w logikę etnicznego uprzywilejowania jednej grupy kosztem drugiej i trudno ją interpretować inaczej niż jako przejaw systemowej, talmudycznej dyskryminacji.

Argument o odstraszającym działaniu kary śmierci nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w badaniach kryminologicznych, a w kontekście konfliktów asymetrycznych bywa wręcz przeciwskuteczny. Zamiast ograniczać przemoc, może prowadzić do dalszej radykalizacji i pogłębiania spirali odwetu. W tym sensie nowe prawo wydaje się mniej narzędziem realnej poprawy bezpieczeństwa, a bardziej politycznym sygnałem skierowanym do wewnętrznego elektoratu oraz talmudyczno-syjonistycznych fanatyków Ban-Gvira i Smotricza.

Ustawa została skrytykowana przez przedstawicieli wielu państw zachodnich. Krytyka koncentruje się nie tylko na samej karze śmierci, ale przede wszystkim na jej wybiórczym zastosowaniu. Organizacje praw człowieka wskazują, że te regulacje naruszają podstawowe zasady prawa międzynarodowego, w tym zakaz dyskryminacji oraz prawo do sprawiedliwego procesu. Wprowadzenie przepisów, które w praktyce uderzają w jedną grupę etniczną, wzmacnia oskarżenia o instytucjonalny rasizm i podważa wiarygodność Izraela jako państwa prawa.

W szerszym ujęciu ustawa ta stanowi kolejny etap zaostrzania polityki wobec Palestyńczyków i odchodzenia od standardów równości wobec prawa, które przez dekady były listkiem figowym izraelskiego systemu prawnego. Zamiast poszukiwania rozwiązań zmniejszających napięcia, władze decydują się na środki represyjne o najwyższym możliwym ciężarze. To nie tylko ryzykowna strategia polityczna, ale również głęboko problematyczny wybór etyczny, który może mieć długofalowe konsekwencje dla stabilności regionu i postrzegania Izraela na świecie.

Niestety, w krytyce żydonazistowskich rozwiązań, Zachód odwołuje się wyłącznie do tzw. „praw człowieka”, nie rozumiejąc źródeł problemu.  Nikt nie mówi bowiem o Talmudzie, który -będąc wielką księgą czystego rasizmu i segregacji- dozwala na systemowe dzielenie ludzi na ludzi (Żydów) i człekokształtne zwierzęta (Gojów). Przypomnijmy, że tego typu podwójne standardy były zgodne z doktryną III Rzeszy, która podczas II Wojny Światowej np. zakazywała aborcji dla Niemek, jednocześnie upowszechniając jej stosowanie wśród Polek.