„Będąc właścicielem banerów z napisami „Życie i Śmierć dla Narodu” z symbolem falangi oraz godła Polski z lat 1919-1928 oraz „Śmierć Wrogom Ojczyzny” bez żadnych symboli, niósł je podczas przemarszu” – za takie czyny Roman Zieliński, kibic Śląska Wrocław został oskarżony o propagowanie ustroju faszystowskiego.
Zdaniem prokuratury i policji takiego „przestępstwa” dopuścić miał się podczas manifestacji 11 listopada we Wrocławiu. Jak twierdzą organa ścigania, Zieliński niosąc wspomniane transparenty „publicznie propagował faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawoływał do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość”. Pod takim stwierdzeniem podpisał się policjant – starszy sierżant Paweł Osowski. Zieliński został zatrzymany na 16 godzin.
– Zwolennikiem ONR w sensie historycznym, a tym bardziej w kształcie obecnym nie jestem. Natomiast uznać za faszystowskie i totalitarne hasło tej organizacji „Życie i śmierć dla narodu”, symbol w postaci ręki z mieczem, nie mówiąc już o polskim godle z 1918 r. to nie tylko gruba przesada ale i historyczny fałsz! – mówi portalowi Niezależna.pl prof. Sławomir Cenckiewicz, który przypomina o bohaterskiej historii ludzi ONR z okresu II wojny i po jej zakończeniu – ich służby w szeregach NOW, NSZ, AK, WiN czy NZW, oraz ofierze złożonej na ołtarzu walki o wolną Polskę.
– Jestem tym zaniepokojony, bo w ten sposób można dowolnie uznać niemal każdą tradycję i każdy symbol za „faszystowski”. Taka arbitralność i uznaniowość jest groźna dla wolności słowa i przeciwko temu protestuję, niezależnie od mojej krytyki przedwojennego i obecnego ONR – stwierdził prof. Cenckiewicz.
Sędzia Sebastian Marcinowski, który zajmował się zażaleniem Romana Zielińskiego na zatrzymanie w czasie manifestacji stwierdził, że istnieje „uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa”, gdyż przedwojenny Ruch Narodowy Falanga „zakładał przekształcenie Polski w państwo totalitarne, przy czym przywódcy ruchu skłaniali się na tej drodze do faszyzmu włoskiego”. Zastrzegł on, że sąd nie przesądza o winie skarżącego, natomiast przesłanka „uzasadnionego przypuszczenia” została spełniona, więc zatrzymanie było zasadne.
