Podkarpackie miasto Brzozów podjęło decyzję, która może być ważnym sygnałem dla innych polskich samorządów. Władze postanowiły zakończyć współpracę partnerską z ukraińskim Samborem, miastem kojarzonym z upamiętnieniami Stepana Bandery i ukraińskiego nazizmu. Brzozów zrywa dotychczasowe partnerstwo, pokazując, że historyczne krzywdy Polaków nie powinny być spychane na margines w imię politycznych gestów czy dyplomatycznych konwenansów „bo Putin”.
Brzozów zerwał partnerstwo z Samborem. Już kilka miesięcy temu do władz miasta trafiła petycja domagająca się zakończenia współpracy z ukraińskim miastem. Jej autor wskazywał na obecność pomników, nazw ulic oraz innych upamiętnień związanych ze Stepanem Banderą i Romanem Szuchewyczem. Zaiste trudno zaakceptować sytuację, w której polski samorząd utrzymuje oficjalne relacje z miejscem honorującym postacie związane z ukraińskim ruchem szowinistycznym, którego formacje ponoszą odpowiedzialność za masowe mordy polskiej ludności cywilnej.
Brzozów zrywa partnerstwo z Samborem w atmosferze narastającego sprzeciwu wobec polityki historycznej Ukrainy, która wciąż pozostaje jednym z najbardziej drażliwych problemów w relacjach polsko-ukraińskich. Wołyń i Małopolska Wschodnia pozostają miejscami tragicznych wydarzeń, których ofiary zasługują na pamięć, prawdę i godny pochówek. Tymczasem kwestie ekshumacji, upamiętniania zamordowanych oraz stosunku do sprawców zbrodni od lat wywołują frustrację wśród Polaków.
Partnerstwo miast nie powinno być bezrefleksyjnym mechanizmem, w którym samorządy wymieniają delegacje, organizują spotkania i podpisują dokumenty, ignorując fundamentalne różnice dotyczące historii. Współpraca międzynarodowa ma sens wtedy, gdy opiera się na wzajemnym szacunku. Nie można oczekiwać, że polskie społeczności będą bez końca tolerować symbole i uroczystości, które dla rodzin ofiar oraz wielu obywateli naszego kraju są przypomnieniem niewyobrażalnego cierpienia.
Brzozów postąpił słusznie, a sprawa powinna stać się przedmiotem debaty również w innych miastach i gminach Podkarpacia. Czy polskie samorządy naprawdę muszą utrzymywać partnerskie relacje z banderowcami za wszelką cenę? Czy deklaracje o europejskiej współpracy mają być ważniejsze niż pamięć o polskich ofiarach? To pytania, na które lokalni włodarze powinni odpowiedzieć mieszkańcom.
Decyzja Brzozowa jest czymś więcej niż lokalnym gestem. To sygnał, że polska pamięć historyczna nie jest kartą, którą można odłożyć na bok, gdy wymaga tego polityczna poprawność. Nie chodzi o wrogość wobec zwykłych Ukraińców, lecz o elementarną zasadę: naród, który szanuje własną historię, nie powinien godzić się na przemilczanie zbrodni ani na relacje samorządowe pozbawione moralnych fundamentów. Z kolei wstydzić powinni się ci Ukraińcy, którzy popierają stawianie zbrodniarzy na piedestał.
Polska nie potrzebuje kolejnych fałszywych gestów solidarności z banderowską Ukrainą, jeśli w sprawach dotyczących ofiar Wołynia nadal nie potrafi wyegzekwować szacunku dla własnych obywateli. Pamięć o zamordowanych nie może przegrywać z dyplomatycznym pragmatyzmem. Brzozów wysłał mocny sygnał – i oby inne samorządy wreszcie zdobyły się na podobną odwagę.
NASZ KOMENTARZ: Trzeba to powiedzieć jasno – nie ma miejsca w Europie dla Ukrainy, dopóki jej władze centralne i samorządowe składają hołdy hitlerowskim kolaborantom i ludobójcom. Z takimi poglądami „won za Don!”.
Polecamy również: Chiny zaczęły walkę z feminizmem





