Ma zaledwie 24 lata, trzy razy został postrzelony przez zamachowca i mimo odniesionych ran nie przestał walczyć. Starszy posterunkowy Jakub Kulik jest jednym z policjantów, którzy powstrzymali krwawą masakrę w Krakowie. Dziś, zamiast wyłącznie wyrazów uznania za odwagę i poświęcenie, spotyka go coś, co przewyższa nawet słowo „skandal”. Do prokuratury wpłynęło bowiem zawiadomienie dotyczące jego interwencji. Pewien donosiciel postanowił zakwestionować sposób, w jaki funkcjonariusz użył broni przeciwko zamachowcowi.
Donos na bohatera, czyli obrzydliwy dewiant zbija sławę na ludzkiej tragedii. Przypomnijmy: 7 listopada br. uzbrojony napastnik otworzył ogień do przypadkowych przechodniów w centrum Krakowa. Zginęło sześć osób, a kilkanaście zostało rannych. Policjanci Jakub Kulik i Artur Morański ruszyli do interwencji, choć mieli świadomość, że mierzą się z wyjątkowo niebezpiecznym przeciwnikiem. Doszło do wymiany ognia. Obaj funkcjonariusze zostali ciężko ranni, ale zdołali powstrzymać napastnika. Kulik otrzymał trzy postrzały. Mimo tego nie odpuścił.
Trudno wyobrazić sobie większy kontrast między postawą człowieka, który ryzykuje własnym życiem, aby ratować innych, a mentalnością tych, którzy po wszystkim próbują rozliczać go za sposób wykonania jego obowiązków. Tymczasem właśnie z takim przypadkiem mamy do czynienia. 53-letni donosiciel Robert Talarowski (poszukiwany zresztą listem gończym) złożył zawiadomienie do krakowskiej prokuratury, domagając się zbadania legalności użycia broni przez Kulika oraz okoliczności śmierci zamachowca w szpitalu. Szczególne kontrowersje budzi kwestionowanie strzałów oddanych do napastnika leżącego na ziemi.
To właśnie tutaj ujawnia się absurd podobnego podejścia. Czy pośród huku wystrzałów, chaosu, rannych ludzi i świadomości, że przeciwnik przed chwilą mordował przypadkowe osoby, policjant ma obowiązek przeprowadzać akademicką analizę każdej sekundy interwencji? Czy funkcjonariusz, który sam został postrzelony, powinien ryzykować kolejne życie tylko dlatego, że napastnik znalazł się na ziemi? Pozycja leżąca nie oznacza przecież automatycznie, że uzbrojony człowiek przestał stanowić zagrożenie.
Co istotne, krakowska prokuratura wcześniej nie dopatrzyła się uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez interweniujących policjantów. Samo przyjęcie zawiadomienia na szczęście nie oznacza wszczęcia śledztwa przeciwko Kulikowi ani postawienia mu zarzutów. To jednak nie zmienia wymowy całej sytuacji. Donos na bohatera jest kolejnym przykładem niebezpiecznej tendencji, w której odwaga funkcjonariusza staje się przedmiotem podejrzliwości, a człowiek podejmujący walkę z uzbrojonym napastnikiem musi liczyć się z tym, że po wszystkim ktoś będzie próbował zrobić z niego podejrzanego.
Czym innym jest rzetelne sprawdzenie okoliczności interwencji przez właściwe organy, a czym innym publiczne budowanie atmosfery oskarżenia wobec człowieka, który dopiero co walczył o życie własne i innych. Prawo do obrony koniecznej i prawo funkcjonariusza do użycia broni nie są pustymi zapisami. Mają chronić także tych, którzy w sytuacji ekstremalnej stają między napastnikiem a niewinnymi ludźmi.
Szczególnie bulwersujące jest to, że o ile donos składa się łatwo, trudniej pomóc ofiarom zamachu. Pamiętajmy o sześciu zabitych, kilkunastu rannych, przerażonych świadkach i rodzinach, których życie zostało zniszczone. Zamiast docenić ludzi, którzy przeciwstawili się uzbrojonemu mordercy, część opinii publicznej, łącznie z feralnym donosicielem woli roztrząsać, czy policjant nie powinien był postąpić inaczej. Właściwie co miał zrobić? Dać się zastrzelić, czy uciec i pozwolić, by zamachowiec zabił jeszcze więcej osób?
Polska potrzebuje sprawnych służb, a nie typowej dla lewackiej Wielkiej Brytanii atmosfery, w której każdy funkcjonariusz ma się zastanawiać, czy za odważną interwencję nie zostanie później wciągnięty w wieloletnie postępowanie. Donos na bohatera wysyła fatalny sygnał wszystkim policjantom: ryzykujcie życie, ale pamiętajcie, że po wszystkim możecie sami znaleźć się pod lupą prokuratury, bo jakiemuś dewiantowi psychicznemu przyjdzie do głowy składać donosy.
Jakub Kulik zasługuje na szacunek, wsparcie i możliwość spokojnego powrotu do zdrowia. Człowiek, który stanął ze zwykłym pistoletem naprzeciwko uzbrojonego w broń maszynową zamachowca, nie powinien być traktowany jak wróg społeczeństwa. Niech każdy, kto dziś tak ochoczo kwestionuje jego działania, zada sobie jedno proste pytanie: czy sam miałby odwagę zrobić to, co zrobił ten policjant?
Zdjęcie poglądowe: Jakub Kulik.
Polecamy również: Bambinizm w sądzie czyli karp ponad człowiekiem
