Kolumbijczycy masowo przyjeżdżają do Polski. Dane z ostatnich lat pokazują gwałtowny wzrost wydawanych zezwoleń na pracę, a jednocześnie coraz częściej pojawiają się pytania o społeczne koszty tej polityki migracyjnej. Według danych przywołanych przez media, od 2022 roku do końca marca 2026 wydano obywatelom Kolumbii blisko 98 tys. zezwoleń na pracę w Polsce. Tylko w samym 2025 roku było to ponad 37 tys. dokumentów. Zysk z tego procederu czerpią bogaci, natomiast koszty społeczne imigracji, ponoszą zwykli Polacy.

Jeszcze kilka lat temu Kolumbijczycy stanowili w Polsce marginalną grupę pracowników zagranicznych. Dziś są jedną z największych grup napływowych spoza Europy. Pracują głównie w magazynach, logistyce, gastronomii, przetwórstwie i usługach, często poprzez agencje zatrudnienia oraz na umowach cywilnoprawnych. Jak wynika z danych ZUS, około 16 tys. obywateli Kolumbii pracuje w Polsce na umowach zlecenia lub agencyjnych.

Coraz częściej pojawia się jednak pytanie: kto rzeczywiście korzysta na tym modelu migracji? Największe korzyści czerpią oczywiście duże przedsiębiorstwa oraz zagraniczne korporacje działające w Polsce, które uzyskują dostęp do taniej i dyspozycyjnej siły roboczej. Dla firm oznacza to możliwość ograniczania presji płacowej, utrzymywania niższych kosztów działalności i szybkiego uzupełniania braków kadrowych. Szczególnie zainteresowane takim modelem są branże o wysokiej rotacji pracowników i niskich marżach, gdzie liczy się przede wszystkim koszt pracy.

Koszty społeczne są natomiast rozproszone i ponoszone przez całe społeczeństwo. To mieszkańcy miast i osiedli odczuwają skutki przeciążenia usług publicznych, większej presji na rynek mieszkaniowy czy problemów związanych z bezpieczeństwem na ulicach. Państwo finansuje dodatkowe działania administracyjne, kontrole, postępowania policyjne i sądowe, a także koszty opieki zdrowotnej poszkodowanych. Zyski pozostają zatem prywatne i często zagraniczne, natomiast straty są już uspołeczniane i polskie.

Dyskusję zaostrza przede wszystkim rosnąca liczba brutalnych przestępstw z udziałem obywateli Kolumbii. Załączona grafika pokazuje serię publikacji z lat 2024–2025 dotyczących bójek, napaści z użyciem noża, gwałtów, podpaleń czy śmiertelnych ataków. Wśród nagłówków pojawiają się m.in. informacje o zabójstwach, ciężkich pobiciach oraz działalności przestępczej powiązanej z obywatelami Kolumbii w różnych regionach Polski.

Jak widzimy, skala i częstotliwość podobnych zdarzeń sprawiają, że temat przestaje być wyłącznie medialną sensacją, a zaczyna budzić realny społeczny niepokój. Dochodzi bowiem do importowania do Polski wzorców brutalnej przestępczości charakterystycznych dla państw „trzeciego świata”.

Niepokojące są również informacje o działalności nieuczciwych agencji pośrednictwa pracy. Media opisywały przypadki Kolumbijczyków sprowadzanych do Polski pod fałszywymi obietnicami zatrudnienia, między innymi przez firmy ukraińskie. Po przylocie część z nich pozostawała bez pracy i środków do życia, co zwiększało ryzyko pracy na czarno oraz wejścia w środowiska przestępcze. Straż Graniczna wskazywała także przypadki powiązane z handlem ludźmi. Tu również nadreprezentowani byli Ukraińcy.

Oficjalnie rząd Tuska dostrzegł problem i zaostrzył przepisy wobec obywateli Kolumbii i Wenezueli, wprowadzając dodatkowe wymogi wizowe i dotyczące zezwoleń na pracę. Niestety wielu komentatorów uważa, że działania te są zbyt słabe i spóźnione wobec skali zjawiska.

Cała sprawa pokazuje, że coraz wyraźniej widać konflikt interesów między zwykłymi obywatelami a dużym biznesem. Przeciętny Polak nie korzysta na masowej imigracji pracowników z krajów Ameryki Południowej i innych bantustanów. Korzystają na tym przede wszystkim zagraniczne przedsiębiorstwa, które dzięki imigrantom redukują swoje koszty uzyskania zysków. Jednocześnie to społeczeństwo ponosi konsekwencje wzrostu przestępczości, napięć społecznych i obciążenia instytucji publicznych.

Debata o migracji zarobkowej do Polski dopiero się rozpoczyna, ale dane pokazują, że mamy do czynienia ze zjawiskiem o skali niespotykanej jeszcze kilka lat temu. Pytanie, czy państwo posiada realną kontrolę nad tym procesem oraz czy potrafi oszacować jego długofalowe skutki społeczne i bezpieczeństwa, jest w pełni zasadne. Niestety wszystko wskazuje na to, że celem rządzących jest jak najszersze otwarcie Polski na imigrantów, tak by w ciągu kilkunastu lat radykalnie zmienić strukturę etniczną kraju.